Waylon is een held. De beste man scoorde deze zomer een dijk van een platencontract bij Motown en verraste vervolgens vriend en vijand met een geweldig debuutalbum.
Waylon Bijkerk heeft het goed voor elkaar. Zijn debuutsingle “Wicked way” werd een top 10-hit en zijn album “Wicked ways” mocht zelfs een paar weken in de top 3 van de albumlijst staan. Wie weet scoort de Nederlandse zanger binnenkort opnieuw een hit. Zijn nieuwe single “Hey” staat te trappelen om de hitlijsten te bestormen. En wat een schitterende plaat is dat. Een tranentrekker van de eerste klasse met die perfecte rauwe stem. Ik zeg hit.
Vorige week speelde Waylon zich in de kijker van miljoenen mensen. In de talkshow ‘Pauw & Witteman’ speelde hij eerst een fantastisch stukje van Michael Jacksons “Man in the mirror” om vervolgens groots uit te pakken met zijn “Hey”.
Spike, Bas en Jamie hebben definitief hun tienerjaren vaarwel gezegd. Van het lieve rockbandje van acht jaar geleden is niets meer over. Met de komst van de nieuwe frontman Marcel Veenendaal klinkt Di-rect volwassener dan ooit.
Leadzanger Tim Akkerman pakte eerder dit jaar zijn biezen. Dit weekend werd zijn plek ingenomen door de 27-jarige Marcel tijdens de finale van het televisieprogramma ‘Wie is Di-rect?’. Daarnaast werd de vierkoppige band nog groter. Ook toetsenist Vince van Reeken mag zich vanaf zondag officieel ‘Di-recter’ noemen. Met de twee nieuwe heren heeft Di-rect het roer drastisch omgegooid. Er is werkelijk niets meer van de jonge frisse band van een paar jaar geleden te herkennen. Geen popnummers meer, maar een beetje richting alternatief.
In de eerste single “Times are changing” is dat goed te horen. Spannend pianogepingel, rustig begin waarna het uitspat in een prima rockplaatje. En ik moet zeggen dat die achtergrondzang (Spike?) echt perfect bij het nummer past. Dit kan zeker uitgroeien naar één van de succesvolste platen van Di-rect ooit. Ik ben benieuwd naar de rest van het album.
Daar zijn ze weer. Nick & Simon gaan komende maand op zoek naar hun zesde #1-hit. Of dat gaat lukken valt nog te betwijfelen, maar het wordt vast en zeker hun achtste top 3-hit op rij.
Het Volendammer duo doet tegenwoordig niets meer onder voor hun vriend Jan Smit. Nick & Simon zijn al net zo’n hitmachine als Jan geworden. De twee scoren de een na de andere hit. De laatste vier kwamen zelfs allen op de eerste plaats van de Single Top 100 terecht.
Nu de zomerhit “Lippen op de mijne” langzaam de lijst verlaat, staat de volgende alweer te trappelen om binnen te komen. De single heet “Het masker” en is net als zijn drie voorgangers afkomstig van het succesvolle album “Luister”.
Ik heb niets tegen Nick & Simon. Zo nu en dan leveren ze prima plaatjes op, maar af en toe word ik er wel een beetje moe van. Allemaal klinken ze eigenlijk hetzelfde. En het zijn allemaal van die ‘mislukte’ Nederlandse liedjes, terwijl de heren toch zo goed kunnen zingen. Zo stegen Nick & Simon boven zich uit tijdens het Harpengala en tijdens de opnames van het televisieprogramma De beste zangers van Nederland.
Misschien is het tijd om eens van repertoire te wisselen. Engelstalig misschien? Stuur ze maar richting Noorwegen. Kunnen ze het Eurovisie Songfestival voor ons winnen.
Ze zijn dan wel geen Nederlandse act, maar ik moet toch even de loftrompet uitsteken voor Muse.
De Britse band bestaat al sinds 1994, maar nooit eerder viel hun muziek me zo op. Het alternatieve geluid van de heren Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholme en Dominic Howard hoorde ik zo nu en dan voorbij komen. Af en toe zaten daar behoorlijk interessante plaatjes tussen als “Time is running out” uit 2003 en “Starlight” uit 2006.
Vorige maand bracht Muse haar vijfde studioalbum “The resistance” uit. De eerste single “Uprising” was in een woord geniaal. Echt één van de beste nummers van 2009. Stevige drums, gillende gitaren en een fantastische ‘meebler-plaat’. Kippenvel van de eerste tot de laatste seconde.
Toevalstreffer, zo oordeelde ik de afgelopen weken. Maar nee, ik had het bij het verkeerde eind. De opvolger van “Uprising” heet “Undisclosed desires” en is misschien niet zo briljant als zijn voorganger, maar komt wel heel dicht in de buurt. Iets minder ruig, maar minstens net zo lekker. Half november ligt de single in de winkel.
Met twee briljante platen op één album, begin ik zo langzamerhand wel nieuwsgierig te worden naar het album “The resistance”. Iemand het album in huis? Is het een aanrader?
Wat een opluchting na de eerste klanken van de nieuwe single van Kane. Ingetogen en back to basics. Precies zoals we tien jaar geleden kennis maakten met Dinand en Dennis.
In het afgelopen decennium maakte Kane behoorlijk wat mooie platen. “Where do I go now”, “Damn those eyes”, “Rain down on me” en “Fearless” zijn nog maar een greep uit de lange lijst van hits. Helaas sloegen ze in 2008 de plank mis met het album “Everything you want”. Hoewel ik het vernieuwende “Catwalk criminal” wel wist te waarderen was het voor de rest totaal geen spannende plaat.
Na een jaartje pauze zijn de heren weer terug. De eerste single heet “No surrender” en is precies zoals ik Kane het liefst hoor. Mooie rockballads met hier en daar stevige gitaargeluiden. “No surrender” pakt me gelijk al bij de orgelgeluiden in de eerste seconden. De rest klinkt vooral heel erg bekend. En dat is helemaal niet verkeerd. Welkom terug heren.
Waylon is een held. De beste man scoorde deze zomer een dijk van een platencontract bij Motown en verraste vervolgens vriend en vijand met een geweldig debuutalbum.
Daar zijn ze weer. Nick & Simon gaan komende maand op zoek naar hun zesde #1-hit. Of dat gaat lukken valt nog te betwijfelen, maar het wordt vast en zeker hun achtste top 3-hit op rij.
Ze zijn dan wel geen Nederlandse act, maar ik moet toch even de loftrompet uitsteken voor Muse.
Wat een opluchting na de eerste klanken van de nieuwe single van Kane. Ingetogen en back to basics. Precies zoals we tien jaar geleden kennis maakten met Dinand en Dennis. 