29 oktober, 2009

Nick & Simon klinken weer hetzelfde

Daar zijn ze weerDaar zijn ze weer. Nick & Simon gaan komende maand op zoek naar hun zesde #1-hit. Of dat gaat lukken valt nog te betwijfelen, maar het wordt vast en zeker hun achtste top 3-hit op rij.

Het Volendammer duo doet tegenwoordig niets meer onder voor hun vriend Jan Smit. Nick & Simon zijn al net zo’n hitmachine als Jan geworden. De twee scoren de een na de andere hit. De laatste vier kwamen zelfs allen op de eerste plaats van de Single Top 100 terecht.

Nu de zomerhit “Lippen op de mijne” langzaam de lijst verlaat, staat de volgende alweer te trappelen om binnen te komen. De single heet “Het masker” en is net als zijn drie voorgangers afkomstig van het succesvolle album “Luister”.

Ik heb niets tegen Nick & Simon. Zo nu en dan leveren ze prima plaatjes op, maar af en toe word ik er wel een beetje moe van. Allemaal klinken ze eigenlijk hetzelfde. En het zijn allemaal van die ‘mislukte’ Nederlandse liedjes, terwijl de heren toch zo goed kunnen zingen. Zo stegen Nick & Simon boven zich uit tijdens het Harpengala en tijdens de opnames van het televisieprogramma De beste zangers van Nederland.

Misschien is het tijd om eens van repertoire te wisselen. Engelstalig misschien? Stuur ze maar richting Noorwegen. Kunnen ze het Eurovisie Songfestival voor ons winnen.

Luister en oordeel zelf:

28 oktober, 2009

Muse: De verrassing van 2009

Meesterlijk MuseZe zijn dan wel geen Nederlandse act, maar ik moet toch even de loftrompet uitsteken voor Muse.

De Britse band bestaat al sinds 1994, maar nooit eerder viel hun muziek me zo op. Het alternatieve geluid van de heren Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholme en Dominic Howard hoorde ik zo nu en dan voorbij komen. Af en toe zaten daar behoorlijk interessante plaatjes tussen als “Time is running out” uit 2003 en “Starlight” uit 2006.

Vorige maand bracht Muse haar vijfde studioalbum “The resistance” uit. De eerste single “Uprising” was in een woord geniaal. Echt één van de beste nummers van 2009. Stevige drums, gillende gitaren en een fantastische ‘meebler-plaat’. Kippenvel van de eerste tot de laatste seconde.

Toevalstreffer, zo oordeelde ik de afgelopen weken. Maar nee, ik had het bij het verkeerde eind. De opvolger van “Uprising” heet “Undisclosed desires” en is misschien niet zo briljant als zijn voorganger, maar komt wel heel dicht in de buurt. Iets minder ruig, maar minstens net zo lekker. Half november ligt de single in de winkel.

Met twee briljante platen op één album, begin ik zo langzamerhand wel nieuwsgierig te worden naar het album “The resistance”. Iemand het album in huis? Is het een aanrader?

Luister en oordeel zelf:

26 oktober, 2009

Kane is klaar met experimenteren

Kane: Dinand en DennisWat een opluchting na de eerste klanken van de nieuwe single van Kane. Ingetogen en back to basics. Precies zoals we tien jaar geleden kennis maakten met Dinand en Dennis.

In het afgelopen decennium maakte Kane behoorlijk wat mooie platen. “Where do I go now”, “Damn those eyes”, “Rain down on me” en “Fearless” zijn nog maar een greep uit de lange lijst van hits. Helaas sloegen ze in 2008 de plank mis met het album “Everything you want”. Hoewel ik het vernieuwende “Catwalk criminal” wel wist te waarderen was het voor de rest totaal geen spannende plaat.

Na een jaartje pauze zijn de heren weer terug. De eerste single heet “No surrender” en is precies zoals ik Kane het liefst hoor. Mooie rockballads met hier en daar stevige gitaargeluiden. “No surrender” pakt me gelijk al bij de orgelgeluiden in de eerste seconden. De rest klinkt vooral heel erg bekend. En dat is helemaal niet verkeerd. Welkom terug heren.

Luister en oordeel zelf:

25 oktober, 2009

Plaaggeest Anouk teistert m’n oren

Daar is ze weer Ik heb een haat-liefdeverhouding met Anouk. De ene keer vind ik haar muziek geweldig en de andere keer kots ik haar uit. Hoewel ze nog maar kort terug is met een nieuw album, heb ik nu alweer schoongenoeg van de Haagse zangeres.

Afgelopen augustus was ik positief verrast door “Three days in a row”. Nieuw geluid, maar toch met die duidelijke Anouk-stempel. Een terechte #1-hit als je het mij vraagt. Maar nu ben ik er wel klaar mee. Gek word je toch van die radiostations, die het plaatje vervolgens tien keer per dag draaien. Bah, draai toch eens wat nieuwe muziek. Maar nee, ze zijn allemaal bang dat ze het verkeerde plaatje oppikken en vervolgens te laat zijn met een andere hit. Ach ja, ik dwaal af.

Anouk heeft een nieuwe single. Daar gaat het om. Radio 538 bombardeerde het plaatje al tot Alarmschijf. Wat een makkelijke keuze. “Woman” is de tweede single van het succesalbum “For bitter or worse” en gaat ons ongetwijfeld de komende maanden terroriseren. Bah, het wordt tijd dat Anouk weer met vakantie gaat.

16 oktober, 2009

Tapdansende tiener moet Junior Songfestival winnen

Ralf: Grote kanshebberHet is inmiddels al bijna twee weken geleden, maar ik moet toch nog even dit plaatje onder de aandacht brengen. Op zaterdag 3 oktober won de 14-jarige Ralf Mackenbach het Nationaal Junior Songfestival. De puber is daardoord de Nederlandse inzending tijdens het ‘grote’ Junior Songfestival op 21 november in het Oekraïnse Kiev.

De langharige scholier schreef zelf het liedje “Click clack”. En wat is dat een leuk nummer zeg! Ralf zingt over zijn grote liefde tapdansen en beweert niets liever te willen. Hier en daar wat Engelse zinnetjes, een lekker deuntje, catchy refreintje en als klap op de vuurpijl een uitstekende performance. Ja, die Ralf komt er wel.

Als het aan mij ligt, wint hij linea recta het Songfestival. Volgens mij is Europa hier ook wel voor te porren. En zo niet, dan maar een grote hit scoren in Nederland. Kom op Ralf, zet hem op!

Luister en oordeel zelf: